Recente berichten

Hi Dun,

Ben het helemaal met je eens.
Van het geld waar 1 ad kind van wordt geholpen kan een weeshuis en een school worden gebouwd en kinderen bij hun moeder blijven wonen.
Begrijp jij dat het zo moeilijk is voor sommige ad ouders om de pijn te zien?
Nogal wat geadopteerden ontkennen hun verdriet wat ik heel begrijpelijk is aangezien het zeer pijnlijk is om te zien, er zijn er ook die er echt geen last van hebben.

Het is inderdaad veel te veel gevraagd van een kind om eerst zijn moeder te verliezen en vervolgens zich te moeten hechten aan vreemden en vervolgens als het zich niet hecht als gek te betitelen, wat een emotionele verkrachting.

@papillon

Wat gaat er volgens jou fout in de hulpverlening?

Groet, Els

@ Papillon

Ik geloof ook niet dat adoptie tot problemen hoeft te leiden

in een ideale situatie zullen er niet veel problemen zijn, echter adoptie brengt bijna altijd wel problemen mee. En zelf als adoptiekinderen aangeven geen problemen te ondervinden is dat eigenlijk al een probleem opzich, omdat hij bv geen relatie en gevoel heeft ontwikkeld naar zijn bio-ouders.

het is belangrijk om te onderkennen dat het adoptiekind geen vervanging is voor het uitblijven van een eigen kind. Net doen alsof het adoptiekind een eigen kind is (dwz bio ouders doodzwijgen, zelf de rol van echte ouders innemen,  gezinsplanning niet afstemmen op de adoptie situatie ect etc.) is een veel gemaakte fout.


wat wel goed is? adoptieouders zouden volledig bewust moeten zijn van alle aspecten van adoptie.

interlandelijke adoptie is eigenlijk een te onnatuurlijke ingreep in het leven van een kind. een gekleurd kindje komt in een blank gezin terecht. Helemaal naar de andere kant van de wereld overgebracht.  soms nog ook tussen andere blanke broers en zussen, al dan niet bio-kinderen van de adoptieouders (volgen jullie het nog?).

iedere leek kan op zijn klompen natellen dat dat een schier onmogelijke opgave voor zo'n kind word. dat veel adoptiekinderen hun adoptietijd redelijk doorstaan komt meer doordat ze innerlijk overlevings talenten weten aan te boren, dan dat alle betrokken personen rond de adoptie een optimale leefomgeving hebben bewerkstelligd.

een goed alternatief zou zijn kleinschalige weeshuizen in hun eigen land. kinderen kunnen dan in hun eigen land wonen, eigen cultuur, eigen taal, eigen mensen. zoiets zou toch niet meer moeten kosten dan kinderen helemaal hier naartoe halen?

moet interlandelijk adoptie dan toch zonodig, zorg dan dat die kinderen voldoende ruimte word geboden om niet van hun eigen cultuur te vervreemden. plaats die kinderen dus niet zomaar tussen blanke kinderen. plaats meerdere adoptiekinderen uit hetzelfde land in een gezin zodat ze steun aan elkaar hebben. om de simpele reden dat ze precies hetzelfde is overkomen en daar met elkaar over kunnen praten. ze kunnen zo elke dag opnieuw steun vinden en  alle dagelijkse, maandelijkse, jaarlijkse, levenssmart word dan gedeelde smart.


groeten, Dun.

Nooit zullen weten wie je ouders zijn. Dat leek me best mee te vallen, voordat wij onze dochter kregen. Het leek me een voldongen feit. Dat je nooit kunt denken: 'hoe zouden ze zijn, hoe zou het ze vergaan?', want het is een onmogelijkheid. Toen mijn moeder 2,5 jaar geleden overleed, kon ik pas een beetje voelen wat mijn dochter moet voelen. De leegte. En zoals ze zelf aangeeft: 'jij hebt je moeder gekend, weet hoe ze eruit ziet, terwijl ik niets van mijn ouders heb, niet eens een foto. Ik weet niet eens of ze nog leven'. Je denkt te kunnen inbeelden hoe dat is, maar je ziet pas hoe hard het is als je je kind met zulke vragen ziet worstelen.

Met vriendelijke groet,
Simone

Hallo Simone,

Bedankt voor je persoonlijke verhaal. Ik waardeer dat je dat doet en je daardoor kwetsbaar opstelt.
Ik twijfel niet aan je oprechtheid ook jegens je ad.kinderen. Ik denk dat wij allen vanuit onze eigen persoonlijke referenties spreken.  Ik geloof zelf niet zo in hechting. Ik geloof ook niet dat de zogenaamde onveilige heichting wat dat dan ook moge wezen hoeft te leiden tot problemen in een gezin of met het ad.kind. Ik geloof ook niet dat adoptie tot problemen hoeft te leiden. Ik geloof wel dat intenties, deze kunnen bewust en onbewust  zijn, heel belangrijk zijn. Als je schrijft dat je dochter waarschijnlik nooit haar oduers zal kunnen vinden dat raakt me wel. Het lijkt mij persoonlijk vreselijk.
 
Groeten,
Papillon

Hoe ervaren geadopteerden hun adoptie? Yesa Films is op zoek naar geadopteerden die daar iets over willen vertellen. Wij zijn bezig met de research voor een documentaire over dit thema. In de documentaire laten geadopteerden zien hoe zij hun adoptie beleven en vertellen ze waar ze tegen aanlopen als gevolg van hun adoptie. Wij zoeken binnenlands- en buitenlands geadopteerden van alle leeftijden. Wil je reageren? Mail dan naar Sanâa Swart, info@yesafilms.nl

@ Papillon: ik denk dat je daar helemaal gelijk in hebt. En zo heb ik ook altijd gedacht. Als het kind niet met mij door één deur kan, is het niet gehecht. Onzin natuurlijk, want het heeft ook met karakters te maken. Toch denk ik dat hechting wel bestaat. Of tja, was het angst als ik uit eigen ervaring spreek. Vroeger ging mijn moeder soms nog even de hort op, terwijl mijn broer en vader beneden in de woonkamer waren en ik op bed lag. Ik viel pas in slaap als ik de voordeur weer hoorde en wist dat ze terug was. En als er vriendinnen van haar over de vloer kwamen terwijl ik naar school moest, kreeg ik last van buikpijn. Ik wilde dan thuisblijven en me ervan verzekeren dat ze niet wegging.
Ik ben dus één van die 35% biologisch eigen kinderen die - volgens gegevens die ik kreeg tijdens de VIA - onveilig gehecht is. Of was het verlatingsangst?!

Gisteren spraken we toevallig met onze dochter over haar gevoelens. Onder een patatje bij de plaatselijke snackbar. Ze zei blij te zijn dat ze bij ons was en niet in een kindertehuis. Mijn partner vroeg of ze blij met ons is of met het feit dat ze niet in een kindertehuis zit. Hmm, was haar reactie. Want tja, een referentiekader heeft ze niet. Ik wilde vroeger ook wel eens andere ouders. Mijn partner had hier geen last van. Toen ik haar vroeg of ze liever bij haar geboorteouders was gebleven, antwoordde ze bevestigend. En ik kan dat heel goed begrijpen en ze weet hoe wij daarover denken. Ze zei dat ze er niet meer zo vaak aan dacht. Dat het wat weggeëbt was. Maar dat als ze er aan denkt, het toch ook wel een beetje pijn doet.
We kunnen hier gewoon openlijk over spreken en onze dochter kan haar gevoelens gemakkelijk onder woorden brengen. Ik ben blij dat we daar al vroeg mee zijn begonnen, met praten. Mijn dochter weet ook dat de kans op het vinden van haar geboorteouders nihil is. Toch blijft er altijd die hoop.
En teruggaan naar China voor een vakantie wil ze niet. Ze is bang voor de vaccinaties. Of althans, dat is haar excuus, want ik denk dat ze er gewoon nog niet klaar voor is.

Adoptie... ik had het mijn dochter willen besparen, zoals ik haar al het leed wil besparen. Maar ik weet ook dat zij nooit bij haar geboorteouders had kunnen opgroeien en dat ze altijd afgestaan zou zijn voor adoptie. Wellicht niet voor interlandelijke adoptie, maar dan had ze later geboren moeten zijn.

Met vriendelijke groet,
Simone

Ik heb nog geen antwoord gekregen op mijn vraag, dus ga ik 'm iets explicieter stellen.

Stel: mensen willen alleen nog kinderen van hun eigen bloed en adoptie wordt genegeerd. Want de mens is egoïstisch en wil alleen liefde geven aan eigen bloed. En als dat niet gerealiseerd kan worden, neemt men een hond en zorgt daarvoor alsof het een kind is; altijd iemand in de buurt die onvoorwaardelijk van je houdt.
Dus hulp ter plekke - aan de afgestane kinderen en hun families (indien bekend) biedt men ook niet, want men krijgt er niets voor terug. En op een rapportje of tekeningetje zitten we niet te wachten. Daar heeft men buurkinderen of neefjes en nichtjes voor.

Hoe ziet het er dan uit voor kinderen die normaliter ter internationale adoptie aangeboden worden?!

Ik ben benieuwd naar jullie reactie.

Met vriendelijke groet

Simone, soms bekruipt mij het gevoel dat ad.ouders kinderen willen die van hen houden ipv andersom. Want al dat zogenaamde hoduen van dat gaat over jezelf. Jij iwil iemand die van jou houdt. Een mislukte hechting wordt vaak beleefd als het kind stoot mij af, moet mij niet etc. dat vinden oduers niet leuk, zij willen liefde ontvangen van deze kinderen. Wat ad.ouders maar neit willen snappen dat de wederkerigheid anders ligt.

Papillon

citaat:Hoe zien jullie het voor je als (inter)landelijke adoptie nu plots wordt stopgezet?!

Met vriendelijke groet,
Simone

Dan komt er weer een andere beweging/oplossing voor de problemen in berpaalde landen. Ad.ouders zijn niet onmisbaar. Dit heeft zichzelf ook bewezen. Heelveel landen hebben al minder/geen kinderen in de aanbieding dan voorheen.  Wat je ziet is dat er steeds andere landen bijkomen en andere categorieen kinderen bijv. SN. Dit omdat adoptie een gewild artikel blijkt te zijn onder de rijke westerlingen. Het is inderdaad zoals Dun zegt een comsumptiemiddel geworden ipv een oplossing voor een probleem zoals dat vroeger weleens sporadisch gebeurde totdat men ontdekte dat adoptie een middel kon zijn om aan kinderen te komen ipv een oplossing voor een probleem. Van mij mag de interlandelijke adoptie stoppen. Gevaar is dat mensen dan weer illegale wegen zoeken om aan een kind te komen. Dat zou mijn enige kanttekening zijn. Dus... blijven kinderen, armen en zwarten de prijs betalen voor de behoeftes van blanke, rijke volwassenen. Dat ad.ouders goede bedoelingen hebben of denken te hebben geloof ik maar dit wel waar eht in de kern om gaat. We willen alles, we willen meer, we willen wat iedereen heeft en de geschiedenis heeft ons wel gelerd dat dat altidj ellende geeft. Oorlogen, slavernij, uitbuiting van zwakke groepen. Dat er veel ad.kinderen het goed hebben zal zo zijn maar denk aan hun moeders die daar een prijs voor hebben betaald.
Dun: ik begrijp je machteloosheid wat mij kracht geeft is dat ik weet wat voor prijs mijn vader en moeder voor de afastand van mij hebben betaald. Zij zijn slachtoffer geworden van de tijdsgeest, manipulerende hulpveleners en machtsmisbruik van de R.v.dK. Zij zijn niet de enige geweest. Ik zing mijn  eigen liedje voor mijn ouders En daar blijf je goed gerzond bij.

Goeten Papillon

Hi Josephine,

Ben het helemaal met je eens.

Ik kan mij goed voorstellen dat pappillon kritisch is ten opzichte van adoptie en ten opzichte van adoptieouders.

Ik ook.

Er zijn namelijk adoptieouders en die willen een eigen kind en vooral geen contact met de biologische ouders, geen mogelijkheden voor contact, geen interesse in het land van herkomst etc. Ik denk dat dat er minder zijn dan vroeger, door de VIA cursussen.

Dat zijn denk ik de ad ouders die emotioneel afhankelijk zijn van hun kinderen, die het niet kunnen krijgen van bio-kinderen niet hebben verwerkt en het verdriet willen vullen met een ad kind.
Zichzelf confronteren met de bio-ouders van hun ad kind zou continu een bevestiging zijn dat hun ad kind niet hun bio-kind is.

Adoptie vanwege armoede (niet in staat zijn sn kinderen of gewone kinderen op te voeden) zou wat mij betreft niet voor mogen komen.

Wat mij betreft ook niet.
Als je als ad ouder weet dat de reden van afstand armoede is is dat je kans iets voor een kind te betekenen namelijk ervoor zorgen dat de moeder het kind wel kan houden.
Mochten de bio-ouders echt onbekend zijn en er geen goede opvang in het land mogenlijk zijn dan pas adoptie.

Groet, Els

Ik heb nog geen antwoord gekregen op mijn vraag, dus ga ik 'm iets explicieter stellen.

Stel: mensen willen alleen nog kinderen van hun eigen bloed en adoptie wordt genegeerd. Want de mens is egoïstisch en wil alleen liefde geven aan eigen bloed. En als dat niet gerealiseerd kan worden, neemt men een hond en zorgt daarvoor alsof het een kind is; altijd iemand in de buurt die onvoorwaardelijk van je houdt.
Dus hulp ter plekke - aan de afgestane kinderen en hun families (indien bekend) biedt men ook niet, want men krijgt er niets voor terug. En op een rapportje of tekeningetje zitten we niet te wachten. Daar heeft men buurkinderen of neefjes en nichtjes voor.

Hoe ziet het er dan uit voor kinderen die normaliter ter internationale adoptie aangeboden worden?!

Ik ben benieuwd naar jullie reactie.

Met vriendelijke groet,
Simone