Loyaliteitsconflict

[Luus]

Hoi Dun,

Inderdaad, het verbaasde mij dus ook heel erg, dat er zo op mijn stukje gereageerd werd!
Ik snap werkelijk niet waar die vijandigeid voor nodig is...?
Ik ben nota bene ZELF een geadopteerde, die gewoon reageert op een onderwerp en schrijft wat mijn
gevoelens en ervaringen zijn.
Vervolgens wordt er geschreven dat ik mijn mening maar voor me moet houden, omdat de geadopteerden hier
het al moeilijk zat hebben!
Krijg hier echt een beetje raar gevoel bij; net alsof je geen goed gevoel/contact met je ad ouders MAG hebben..?
In ieder geval fijn dat het jou wel is opgevallen en je een reactie gaf.

Groetjes Luus

[simone]

Mooi omschreven, ik ben het er helemaal mee eens.
Je mag als (ad) ouder blij zijn als je kind je aan je kan/wil hechten en als dat het niet wilt dan is dat heel normaal en geen stoornis.
Inderdaad erg subjectief.
Hulpverleners richten meer schade aan dan dat ze goed doen door dit stigma in stand te houden.

@ Els en Papillon: hoe kan het dan dat 35% van alle biologisch eigen kinderen ook onveilig gehecht is?! Foutje van moeder natuur?!

Met vriendelijke groet,
Simone

[els]

Krijg hier echt een beetje raar gevoel bij; net alsof je geen goed gevoel/contact met je ad ouders MAG hebben..?
In ieder geval fijn dat het jou wel is opgevallen en je een reactie gaf.

Hoi Luus,

Hoe kom je erbij dat je geen goed gevoel/contact met je ad ouder mag hebben?
Dat is niet wat ik heb gezegd en ik heb het papillon ook niet horen zeggen.

Groet, Els

[els]

@ Els en Papillon: hoe kan het dan dat 35% van alle biologisch eigen kinderen ook onveilig gehecht is?! Foutje van moeder natuur?!

Met vriendelijke groet,
Simone

Hi Simone,

Ja ik denk dat of het je ad kind of je bio kind is, het klikt wel of niet en daar hangt het volgens mij vanaf.
Ik kliktte bijv veel beter met mijn ad vader dan met mijn ad moeder.
Ik denk dat er bij adoptie heel snel gewezen wordt naar de "hechtingsstoornis" want iemand is geadopteerd en kan zich als er problemen in het gezin voordoen zich niet hechten.
Wanneer een ad kind zich niet kan/wil hechten dat begrijp ik best, je bent al eens afgestaan en dat kan pijnlijk zijn en als een ad kind zich niet kan/wil hechten dan vindt ik dat geen stoornis.
Hoe kijk jij tegen hechtingsstoornis aan?

Groet, Els

[papillon]

Hallo allemaal,

Even over her het fenomeen onderzoekn. Els je reactie over dit stukje, helemaal mee eens.
Dan over onderzoeken. Onderzoeken zien er altijd erg mooi en interessant uit en het is de zogenaamde waarheid. maar alle onderzoeken die opgezet worden maakt neit uit waarover het gaat, is bij voorbaat de uitkomst al vastgesteld door mesne die bij deze uitkomst belang hebben.
Verder is een goede voorbereiding op het ad. ouderschap en bio-ouderschap geen garantei voor succes. op voeden is niet te leren vanuit een boekje of cursus maar zit hem voorla in de interactie tussen oduer en kind, en speelt zicn op een ander niveau af dan de cognitie,
het gevaar aan al die voorbereidingen is ook nog eens dat het dan des te teleurstellender is als het toch neit lukt. heb ik oms de verkeerde cursus gevolgd of het verkeerde kind gekregen.??
Gedragsproblemen laten altijd iets van ouders zien, hun blinde vlekken. Kinderen zijn prachtige spiegels voor hun ouders, ook voor ad.ouders.
Wat dan misschien wel bewezen is door al die zogenaamde odnerzoeken is dat ondaks al die VIA cursussen en boeken het nog steeds met meer dan de helft van de ad. kinderen problematisch is en dus de voorbereidingen niet echt werken.
Misschien moeten de cursussen veranderen, andere boeken op de markt komen etc.
ik ben niet tegen adoptie maar wel tegen de manier waarop het gepresenteerd wordt. het is absoluut geen vervanging van natuurlijk ouderschap, Niet voor de ouder en niet voor het kind. Zolang deze mythe in stand wordt gehouden zal er voor ad. kinderen niet veel veranderen.

groeten,
Papillon

[papillon]

hsllo Simone,

lLs je vraag later pas. Ik zou je heri een heel veh=rhaal over kunnen vertellen.
Maar dat wordt echt te lang.
A. De hechtingstoornis bestaat volgens mij niet. En het boduloos sydroom al helemaal niet, wordt ook neit erkent  als syndroom kinderen kunnen gedragsproblemen hebben, bio en ad. kidneren maakt niet uit Waarom ze gedragsproblemen vertonen is vers 2. Dat kunnen allerlei redenen zijn. In mijn visie laten kindern zien wat er aan de hand is met hun ouders en eht gezin waar ze in zitten. Ik werk emt oduers en kidneren en ik zie dit eigenlijk altijd weer. hechting bestaat wel, bio- kinderen hechten zich anders dan ad. kinderen, ik weet dat ad. ouders zouden willen dat dit hetzelfde is maar dit is onmogelijk. Moeder natuur valt niet na te bootsen.
Dus bio-kinderen met hechtingstoornissen bestaan in mijn visie ook niet, dus ook geen foutje van moeder natuur.
Hopelijk heb je wat aan mijn antwoord.
Nogmaals vergelijken van ad. kinderen en bio. kinderen is appels met peren vergelijken.

groeten, Papillon

[michielvd]

@Els en Papillon: ik ben bang dat jullie capaciteiten van ouders die hun biologische kinderen zelf opvoeden enorm overschatten. De wachtlijsten in de jeugdzorg zijn er niet voor niets. En hoewel geadopteerde kinderen zijn oververtegenwoordig d bij de geestelijke hulpverlening, vormen ze nog steeds maar een heel klein percentage (de afgelopen tien jaar werden er per jaar ongeveer 180.000 kinderen per jaar geboren en ongeveer 1000 geadopteerd). En ik had het in mijn eerdere post niet per se over hechtingsstoornisse n, maar over verschillende types van hechting, zoals gedefinieerd door Ainsworth.

[els]

Gedragsproblemen laten altijd iets van ouders zien, hun blinde vlekken. Kinderen zijn prachtige spiegels voor hun ouders, ook voor ad.ouders.

In je jeugd bouw je patronen op die je overneemt van je ouders, als je bijv hebt gezien dat je moeder vaak werdt geslagen door je  vader dan is de kans groot dat je zelf ook een partner uitzoekt die dat doet.
En zo zijn er vele patronen die kinderen van hun ouders overnemen.
In het geval van adoptie heb je met 4 ouders te maken dat is dus dubbel zoveel.
Kinderen zijn inderdaad spiegels voor hun ouders.
Als een kind afwijkend gedrag vertoont dan laat het iets zien wat niet goed zit bij de ouders.
In geval van adoptie wordt naar het agfestaan gewezen terwijl er 9 van de 10 x andere dingen aan de hand zijn.
Problematische kinderen ook wel zwarte schapen genoemd zijn prachtige mensen die de onderliggende patronen van hun ouders uiten.
Een erg mooi proces.
Helaas wordt dit niet vaak zo gezien en wordt het kind als ziek/hechtingsstoornis/bordeliner/labiel etc gediagnostiseerd.
Het kind heeft deyuitdaging hier overheen te groeien, zich los te maken van diagnoses en in zichzelf te gaan geloven.
Ik geloof dat ieder mens lessen in zijn leven krijgt en bij sommige geadopteerden is dat erg zwaar.
Hoe harder de lessen, hoe "hoger"je bent ingeschat door boven.

Groet, Els

[Erik]

Wat dan misschien wel bewezen is door al die zogenaamde odnerzoeken is dat ondaks al die VIA cursussen en boeken het nog steeds met meer dan de helft van de ad. kinderen problematisch is en dus de voorbereidingen niet echt werken.
Misschien moeten de cursussen veranderen, andere boeken op de markt komen etc.
ik ben niet tegen adoptie maar wel tegen de manier waarop het gepresenteerd wordt. het is absoluut geen vervanging van natuurlijk ouderschap, Niet voor de ouder en niet voor het kind. Zolang deze mythe in stand wordt gehouden zal er voor ad. kinderen niet veel veranderen.

Hoi allen,
Ik ben van mening dat de mythe juist in stand blijft als er geen wetenschappelijk onderzoek wordt gedaan. Er is vast in Nederland een Universiteit die hier een leerstoel of faculteit van heeft. Op basis van zo'n onderzoek kan gekeken worden naar de manier waarop met adoptie (maar ook met scheiding, emigratie ed waar jonge kinderen bij betrokken zijn) wordt omgegaan. Kan er goede voorlichting aan aspirant ouders worden gegeven. Ouders waarvan alle hoop op het krijgen van een kind is gericht op een adoptie procedure.

Groeten,
Erik

[els]

Hi Erik,

Er zijn zat onderzoeken gedaan, maar of ze onafhankelijk waren weet ik niet.
Kijk eens op deze site United adoptees international www.united-adoptees-international.org
In hun niews blog staat veel info en Hilbrand weet alles over onderzoeken, feiten, adoptie.
Misschien dat hun adoptiecursus iets voor jou is?

Groet, Els

[simone]

@ Els: ik denk eigenlijk dat je daar wel gelijk in hebt! Het klikt of het klikt niet.
Toen ik bij de VIA kwam en daar hoorde over onveilige hechting, dacht ik meteen: 'ik behoor tot deze 35%-groep'. Maar wellicht moet ik er wel anders tegenaan kijken. Dat mijn moeder en ik teveel op elkaar leken en dat het daardoor niet klikte.

Toen mijn dochter 3 jaar oud was, dacht ik dat ze ging ontsporen. Totdat ik een boekje kreeg over haar sterrenbeeld, de boogschutter. Dit was een blauwdruk van mijn dochter. Vrijheidsdrang, enz.
Maar ook mijn dochter en ik lijken op elkaar en daarom botsen we soms. Verder weet ze precies hoe ze me moet bewerken. Hoe ze mijn gevoelige snaar moet raken. En dat heeft waarschijnlijk met onze achtergrond te maken, over wat ik hier al las. Adoptieouders willen perfect zijn, maar dat is een utopie. Dat lukt helemaal niet. Maar mijn dochter weet dat ik dat wel nastreef en 'pakt' me daarop. Bij haar vader lukt haar dat niet. Die verschilt te veel van haar en vindt dat ze geen prinsessengedrag moet vertonen. En dat bindt ze ook meteen in.

Ik denk inderdaad dat dat het is: het klikt of het klikt niet en dat heeft m.i. niet te maken met adoptie- of biologisch eigen kinderen.
Verder ben ik van mening dat de meeste moeder/dochter-relaties moeizaam verlopen! Tja, ik wilde vroeger ook met mijn vader trouwen, maar nu - na haar dood en nu ik een kind heb - denk ik vaak aan haar en had ik waarschijnlijk vaak kunnen zeggen: 'nu begrijp ik je/het, mams!'.

Ik vind het hoe dan ook erg zinning om jullie discussies hier te lezen. Ik denk er veel over en leer er veel van en hoop natuurlijk jullie 'tips' in de praktijk te kunnen toepassen.

Met vriendelijke groet,
Simone

[Luus]

@Els

Dat klopt, niemand heeft dat gezegd maar uit betreffende reactie van Pappillon zou
je dat gevoel dus wel krijgen.
Blijkt ook wel uit de reactie van Dun hierop, dat ik niet de enige ben die het zo opvat.
Vind dat iedere geadopteerde hier zijn gevoelens moet kunnen neerschrijven,
positief of negatief..

Groetjes Luus

[papillon]

Hallo Simone,

Ik overschat de capaciteiten niet van bio-ouders, maar persoonlijk denk ik niet in de termen van capaciteiten want dat gaat weer teveel over de ratiuio. Opvoeden is neit iets wat je uit een boek kan leren, opvoeden heeft alles met jezelf te maken. Dat er veel niet goed gaat met kinderen zie ik elke dag in mijn werk. En of dat nou ad. kinderen of ad. kinderen zijn maakt niet uit. Het is altriest genoeg dat er in dit"' welvarend"' land zoveel kinderen in de problemen zitten.
Waar het mij omgaaat is dat natuurlijk ouderschap niet hetzelfde is als adoptie-ouderschap en dat het daar wel altijd voor verkocht wordt. En daar ontstaan de problemen vaak door, Er wordt ergens geschreven over dat adoptie een manier is voor ongewenst kindnerloze stellen om toch een kind te krijgen. En dan denk ik daar gaan we weer. Adoptie is geen middel om een kind te krijgen of ouders te worden. Adoptie is een middel om kinderen zonder ouders een plek te kunnen geven met dezelfde rechten als een bio-kind zoals dat vroeger gebeurde bij kinderen die wees werden, dat is wezenlijk iets anders dan "een kind krijgen of ouders worden".
Ik ben zelf gelukking een nederlands ad. kind, ik moet er niet aan denken dat ik ook nog eens duizende kilometers van mijn geboorteland af zou zitten, maar dat is even persoonlijk. Voor de kinderen die uit het buitenland worden gehaald denk ik peroonlijk dat daar andere oplossingen voor zouden kunnen zijn. Op de site van de UA wordt hier ver geschreven. het is namelijk ook een arm-rijk verhaal." Wij zijn rijk dus kunnen jullie kidneren opvoeden, jullie zijn daar te arm voor"' Het is even heel zwart-wit wat ik heir zeg maar in wezen komt eht daar wel opneer. Lees vooral wat Hilbrand Westra hierover schrijft. En dan de schandalen die steeds meer aan het licht komen, dossiervervalsing etc.
Je zult er maar achter komen dat je eingelijk gestolen bent en jouw heel bio-familie nog intact is inhet land van herkost, die mensen ken ik ook en dat  al in de jaren 70 geberud, dus blijbaar begon dat soort praktijken toen al. na deze ontdekking is het mdiegene nooi meer goed gekomen. Dit soort dingen kunnne ook ontstaan doordat het EGo gaat werken en EGO is hebzucht, maakbaarheid, recht hebben op, iederen heeft tegenwoordig recht op een kind. En dit alles heeft niets met capaciteiten te maken.
Mijn ad-moeder had genoeg capaciteiten en het klikte ook tussen ons en toch heb i geen kontakt meer me thaar omdat ze neit kon accpteen dat ze in wezen mijn moeder niet is en ze verstikte me hiermee Ik wil kunen zij wie ik ben en dat tis het kind van mijn bio ouders zin en dat ben ik ook.
Simone ik hoop dat je heir wat aan hebt.

Groeten, Papillon

[els]

Erik,

Via deze link kan je info vinden over de agenda van UAI
http://www.uai-sti.blogspot.com/

Groet, Els

[simone]

@ Papillion: bedankt voor je reactie.

Waar het mij omgaaat is dat natuurlijk ouderschap niet hetzelfde is als adoptie-ouderschap en dat het daar wel altijd voor verkocht wordt. Simone ik hoop dat je heir wat aan hebt.

Hoe zit het dan met die 10% van de kinderen die niet wordt opgevoed door zijn biologische vader en/of moeder?! Die weten vaak van niets. Zijn daar ook problemen of denken die er niet over na, omdat zij het niet weten?!

Er wordt ergens geschreven over dat adoptie een manier is voor ongewenst kindnerloze stellen om toch een kind te krijgen. En dan denk ik daar gaan we weer. Adoptie is geen middel om een kind te krijgen of ouders te worden. Adoptie is een middel om kinderen zonder ouders een plek te kunnen geven met dezelfde rechten als een bio-kind zoals dat vroeger gebeurde bij kinderen die wees werden, dat is wezenlijk iets anders dan "een kind krijgen of ouders worden".

Ik kan zwanger worden, maar wij zijn voor adoptie gegaan. Om een kind een familie te geven.

Ik ben zelf gelukking een nederlands ad. kind, ik moet er niet aan denken dat ik ook nog eens duizende kilometers van mijn geboorteland af zou zitten, maar dat is even persoonlijk. Voor de kinderen die uit het buitenland worden gehaald denk ik peroonlijk dat daar andere oplossingen voor zouden kunnen zijn.

Onze dochter komt uit China en over haar biologische familie is niets bekend en dat zal waarschijnlijk ook zo blijven. Waar onze dochter ook zou opgroeien, dit is een voldongen feit. Tenzij ze in China zou opgroeien, in een leugen, net als 10% van de Nederlandse kinderen.

Mijn ad-moeder had genoeg capaciteiten en het klikte ook tussen ons en toch heb i geen kontakt meer me thaar omdat ze neit kon accpteen dat ze in wezen mijn moeder niet is en ze verstikte me hiermee Ik wil kunen zij wie ik ben en dat tis het kind van mijn bio ouders zin en dat ben ik ook. 

Soms denk ik ook mijn dochter te verstikken, maar aan de andere kant heb ik geen zin om toe te kijken hoe zij zichzelf zielig vindt. Doordat ze nooit zal weten wie haar ouders zijn. Natúúrlijk is dat een enorme last die ze meedraagt, maar ik vind het ook belangrijk dat ze wat van haar leven maakt. Dat haar biologische ouders trots op haar kunnen zijn.
Ik hoop dat mijn dochter later teruggaat naar China en een steentje kan bijdragen aan de (mentaliteits)ontwikkeling van dat land. ‘Maar wellicht ben ik wel te naïef’, sprak de idealist…

Met vriendelijke groet,
Simone